Even bijkomen van Tomb Raider: Definitive Edition

Artikel | -

Twee uur lang. Twee meeslepende uren lang heb ik Lara zien vallen, opkrabbelen, bloeden, pijn lijden en pijn brengen. Ze kreeg geen moment rust, er was niet één scène waarin de game even een tandje terugschakelde. Ik heb daardoor niet eens even mijn verdroogde lenzen kunnen omruilen voor een bril. En het glas appelsap dat ik twee uur geleden inschonk staat ook nog onaangeroerd op de salontafel. Door het tempo werkelijk geen seconde even te verlagen, greep Tomb Raider: Definitive Edition me echt bij de kladden. “Lara geen rust, jij dan ook geen rust,” moet ontwikkelaar Crystal Dynamics hebben gedacht. Even bijkomen hoor.

Omdat er juist nu met de release van de Definitive Edition vast genoeg mensen zijn die de game voor het eerst gaan spelen, zal ik niet teveel in detail treden over wat mevrouw Croft precies meemaakt. Kleine hint voor iedereen die ‘m wel al uit heeft: gasexplosies. Mijn hemel, de hoeveelheid shit die boven Lara’s hoofd wordt uitgestort is haast onmenselijk. Hoe is Crystal Dynamics hier in vredesnaam op gekomen? Hebben ze speciaal een vacature geplaatst? Bijzondere vacature zal dat zijn geweest. “Gezocht: sadist c.q mensenhater. Minimaal 3 jaar ervaring. Affiniteit met marteling en Michael Bay-films (voor de explosies en actie) is een pré”. Hoe dan ook, op dit punt in de game, ergens in het midden, heeft Lara al meer ellende meegemaakt dan Nathan Drake in drie complete games.

Ademloos

Als het Crystal Dynamics’ intentie was om mij bij mijn kladden te grijpen, zijn zij in ieder geval met vlag en wimpel geslaagd. Ademloos, met uitzondering van zo nu en dan een meelevende ‘oeh’ of ‘aah’, zat ik op het puntje van mijn stoel. Dat is maar goed ook, want zo heb ik Lara de afgelopen twee uur echt zien veranderen. Van het onschuldige meisje die in het begin van de game nog bibberend voor het eerst een hertje vilt is weinig over. Inmiddels is ze een meedogenloze killer die voor weinig terugdeinst. Ze schiet brandende pijlen in het gezicht van vijanden en slaat zo nu en dan een schedel in met een steen. Met als gevolg overigens hilarische reacties van de volledig overrompelde vijanden, die oprecht verbaasd zijn dat zo’n jong grietje tot zulke dingen in staat is. Tja, ook weer niet zo verwonderlijk, gezien wat Lara net allemaal heeft meegemaakt.

Het mag in ieder geval duidelijk zijn dat ook in de Definitive Edition de filmwaardige beleving de grootste trekpleister is. Niet de voice commands, de toegevoegde dlc of de meekleurende lichtbalk op de DualShock 4 (meer over dit alles in de recensie), maar gewoon de rauwe actie. Hoe cliché het ook klinkt, Tomb Raider is echt een achtbaanrit. Maar volgende keer doe ik wel eerst even mijn lenzen uit en tank ik flink vol voordat ik instap.


Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.