Destiny review - Blijkt slechts het begin

Recensie | -

Destiny schotelt ons keer op keer dezelfde missie voor: een gebouw binnenrennen, alles wat beweegt doorzeven en op het einde een aantal waves van vijanden met doorgaans een grotere of sterkere variant als afsluiter. Dat klinkt eentonig, maar tóch hebben we met plezier tientallen uren in Destiny gestoken.


.
Dat komt omdat schieten in Destiny zo’n heerlijk gevoel geeft. Bungie heeft niet geprobeerd het wiel opnieuw uit te vinden en Destiny voelt daardoor heel erg aan als Halo. De snelheid, jouw schild, schilden van de tegenstanders en zelfs hun gedrag; Bungie heeft eigenlijk alles vrijwel één op één meegenomen naar hun nieuwe game. Dat betekent dus heel veel omtrekkende bewegingen maken, op de juiste momenten schuilen om je schild te laten rechargen, tactisch gebruikmaken van plasmagranaten en menig vuurgevecht beslechten met een ferme vuistslag. Het is een dans die de meeste consolegamers al jaren uitvoeren. Destiny voelt daardoor vanaf de allereerste seconde vertrouwd aan en elk vuurgevecht mondt gegarandeerd uit tot een chaotisch spektakel.

Titans, Hunters en Warlocks
Aan het begin van Destiny kies je één van de drie beschikbare classes. De robuuste Titan is voor wie het liefst al schietend midden in de actie zit. Wie meer van stealth houdt en grote vrienden is met een mes of scope, voelt zich vast thuis in Destiny als Hunter. En de magiërs onder ons kunnen aan de slag met de Warlock. Het is niet zo dat de hele game verandert door de class die je kiest, maar elke class heeft wel net wat andere nuances. In drie eerdere specials lees je precies wat de vaardigheden van de Titan, Hunter en Warlock zijn.


Ga dood, Tyrion
Destiny heeft geen lineaire campaign, maar een meer open, rpg-achtige opzet. Het waardeloze verhaal is echter niet alleen aan deze open opzet te wijten. Het lijkt erop dat Bungie Peter Dinklage (oftewel Tyrion uit Game of Thrones) op een zondagochtend rond een uur of 6 uit zijn bed heeft gesleurd om je AI-sidekick Ghost in te spreken, als we op zijn monotone, ongemotiveerde gebrabbel afgaan. Vervolgens reis je in pakweg 6 uur langs diverse planeten en slingert Tyrion een hoop stoere zelfstandig naamwoorden naar je hoofd, maar vergeet even uit te leggen wat in hemelsnaam Guardians, Awoken, Vex, Kell of Ketch zijn. Onze kleine robotvriend kreeg van ons snel al enkele doodsverwensingen naar zijn hoofd. Game of Thrones zal helaas nooit meer hetzelfde zijn.

Open wereld, minder levendig
Gelukkig is die rpg-opzet zelf een betere drijfveer om verder te spelen en draagt het heel veel bij aan de verslavingsfactor die Destiny absoluut heeft. Dat komt omdat er altijd wel weer een klein of groot klusje op je staat te wachten. Je koopt nog even een vette nieuwe helm, test dat bijzondere wapen uit dat je hebt gevonden of hebt terloops een Bounty voltooid en kunt nu je prijs ophalen. De balans tussen al die dingen is perfect, waardoor ze haast naadloos in elkaar overgaan en voor je het weet, is je dag alweer om.

Een vervelende onderbreking is de Tower, de centrale hubwereld waar je Bounties krijgt of aan nieuwe wapens en armor komt. Dé plek om nieuwe mensen te ontmoeten, zou je zeggen, maar in de praktijk is niets minder waar. Om te beginnen zijn de laadtijden in Destiny soms onaangenaam lang, wat extra vervelend is als je de Tower alleen even bezoekt om snel een nieuwe broek te kopen. Eenmaal aangekomen lijkt deze hubwereld nog het meeste op PlayStation Home: een paar mensen doen een gek dansje, iemand die waarschijnlijk even naar de wc is staart minutenlang naar een muur en de personen die jij moet spreken, bevinden zich allemaal in een andere uithoek. De Tower is verder nog opgevuld met wat verschillende facties, maar aangezien zij allemaal uit dezelfde Bounties putten zijn ze slechts een dun rookgordijn die verhullen hoe doods deze hub eigenlijk is. Dat terwijl de Tower juist zou moeten bijdragen aan de illusie dat je in een levende wereld zit.

Destiny is namelijk geen mmo volgens het boekje, maar je bent wel onderdeel van een ‘gedeelde wereld’, zoals Bungie het zelf omschrijft. Je zit niet op een vaste server, maar wordt wel constant verbonden met andere spelers. In de Tower kom je dus andere mensen tegen, maar ook tijdens missies loop je geregeld anderen tegen het lijf. In de open Patrolmissies, waarin je vrij de omgeving verkent en kleine zijmissies oppikt, lopen altijd wel anderen rond en ontstaan soms grotere Events, zoals een sterke vijand die plots verschijnt waar in de meeste gevallen iedereen gelijk op af duikt. In de pittige Strike-missies, waarin je een supersterke kogelspons op de knieën moet dwingen, word je altijd gekoppeld aan wapenbroeders. Maar zelfs tijdens de verhaalmissies kom je soms anderen tegen. Plots loopt er iemand mee, bezig met dezelfde missie of misschien wel iets heel anders, die in een ogenblik weer weg kan zijn. Helaas is samen een team vormen in zo’n situatie omslachtiger dan nodig. Je kunt wel de ander uitnodigen om een fireteam te vormen, maar één van jullie wordt dan helemaal terug naar het begin van het gebied geteleporteerd, terwijl je net nog gewoon naast elkaar stond en zelfs al zij aan zij streed. Wie zeker wil zijn van gezelschap, nodigt dus toch het beste gewoon twee vrienden uit.

Crucible
Wie liever tegen elkaar speelt, kan terecht in de Crucible; Destiny’s competitieve multiplayer. Dit is gelukkig geen ‘moetje’, maar een echte, volledige multiplayermodus die – het mag geen verrassing zijn – verdraaid veel weg heeft van Halo. De manier waarop je beweegt en schiet is zoals vastgesteld precies zoals in Bungie’s vorige game, maar ook de gamemodi (standaard team deathmatch en domination-praktijken) en zelfs de Announcer die je vertelt of je verliest of wint, komen rechtstreeks uit het standaard Bungie-draaiboek. Een kleine twist is dat je met hetzelfde personage speelt als in de rest van de game en dus ook over dezelfde wapens en armor beschikt en gewoon doorlevelt.

Altijd online
Om Destiny te spelen, heb je een permanente internetverbinding nodig. Logisch, aangezien je in een levende wereld speelt, maar soms wel even vervelend als internet hapert en je hardhandig uit de game wordt geschopt, zelfs al speel je niet samen met iemand. Je hoeft echter geen Xbox Live Gold of PlayStation Plus te hebben om Destiny te spelen. Bepaalde content, zoals de competitieve Crucible en de coöperatieve Strikes, vereisen wél een betaald abonnement, maar het verhaal en de zijmissies kun je ook zonder abonnement spelen.


Wij konden de Crucible ontzettend waarderen en brachten tijdens het recenseren bijna meer tijd door in deze competitieve modus, dan in de coöperatieve hoofdmodus van de game. De multiplayer van Halo stond altijd al als een huis en omdat het rpg-aspect van Destiny doorklinkt in de Crucible, is deze competitieve multiplayer nog net iets verslavender. Het is daarom extra jammer dat er wat weinig maps beschikbaar zijn, met als gevolg dat je alles in de Crucible iets eerder hebt gezien dan je eigenlijk zou willen.


Fascinerende wereld, maar klein
Dat kan eigenlijk over de hele game worden gezegd. Na pakweg vijftien á twintig uur, en dan nemen we het ruim, heb je eigenlijk alle content van Destiny wel gezien. Dat is prima voor een shooter, maar weinig voor een multiplayergame en al helemaal voor een rpg. Je kunt dan nog wel verder met Bounties, Strikes, Patrolmissies en noem de hele mikmak maar op, maar dit zijn altijd weer soortgelijke missies die je in telkens dezelfde omgevingen uitvoert. Eerlijk gezegd ken je die voor het overgrote deel ook wel na 15 uur.

Overigens niet voordat je een aantal keren je flink hebt staan vergapen aan de prachtige omgevingen, want op dat vlak levert Bungie geen half werk af. De bizarre mix van fantasy, sciencefiction en realisme komt verrassend goed samen. Gotische bouwsels in de krochten van de maan zijn extra mysterieus als je net nog een Cosmodrome uit de Koude Oorlog hebt verkend, terwijl op Mars een futuristische stad weer voor een hele andere vibe zorgt en sterrenhemelen en vergezichten je op elke planeet weer nietig laten voelen. Dat maakt het extra jammer dat Destiny uiteindelijk zo weinig content heeft, want we zouden ons graag overgeven aan dit universum. Volgens Bungie moet Destiny mettertijd groeien, en in dat geval kun je onderstaand cijfer, net als de game zelf op dit moment, beschouwen als het begin, niet de bestemming.

Destiny is gespeeld op de PlayStation 4.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Met Destiny borduurt Bungie gewoon doodleuk verder op de sterke Halo-formule. Daardoor is schieten als vanouds fijn en is elke omgeving weer fascinerend en mysterieus. De toegevoegde rpg-opzet om nieuwe gear te verzamelen, werkt bovendien ongelooflijk verslavend. Maar veel nieuwe dingen, zoals de Tower als hub en de ‘levende wereld’ waarin je met anderen speelt, pakken minder goed uit, terwijl het verhaal, mede dankzij het bar slechte inspreekwerk van Peter Dinklage, echt een gedrocht is. Destiny is daardoor verre van perfect, maar heeft een verslavende funfactor en weet ondanks al zijn gebreken een flink aantal uren te vermaken, al zou meer content geen overbodige luxe zijn geweest.

8-
  • Schieten voelt ontzettend goed
  • Gear vrijspelen is verslavend
  • Crucible volwaardige competitieve multiplayer
  • Prachtige omgevingen
  • Waardeloos verhaal
  • Ghost is een vervelende sidekick
  • Missies eentonig
  • Weinig content
  • Tower is het nieuwe PlayStation Home

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.