Assassin's Creed Unity Review - Franse Devolutie

Recensie | -

Vanaf zijn uitkijkpunt heeft Arno Victor Dorian perfect overzicht. Zijn doelwit is een toeschouwer tijdens een onthoofding, een tafereel dat zich op het hoogtepunt van de Franse Revolutie dagelijks voordoet. De grote mensenmassa die zich heeft verzameld voor het spektakel, is de ideale dekmantel om dichterbij te komen. Aan de rechter kant van het marktplein spotten we een opening in de beveiliging. Ons hart bonkt als Arno midden in het publiek ongezien een wachter uitschakelt. En dan nog een. En nog een. Met de Phantom Blade schiet Arno de sniper in de wachttoren neer. Nu is het moment. Eén kans. Eén sprint. Dan zakt de framerate in. Arno klimt onbedoeld op een hekje en het lukt ‘m niet om hier net zo snel af te klimmen. De overgebleven wachters slaan alarm. Kans verkeken. Opnieuw.

Het is één scène die alles van Assassin’s Creed: Unity etaleert. De spanning, de coolheid en meer dan ooit het zelf kunnen beramen van de perfecte moordaanslag. Maar ook de vele technische imperfecties. De hinderlijke framerate, de ervaring doorbrekende pop-in en het nog altijd onbetrouwbare free run-systeem. Het gevolg is een game die op zijn – schaarse – hoogtepunten ongekend briljant is, de cumulatie van zeven jaar game innovatie, maar ook een game die op zijn – minder schaarse – dieptepunten matig tot beschamend slecht is.

Orgie van glitches
De teleurstellende framerate die niet eens de 30 frames per seconden weet vast te houden, is het meest opvallende technische mankement. Maar ook de gigantische mensenmassa’s, die indrukwekkend zouden kunnen zijn, verliezen al snel hun glans als individuen voortdurend van outfit veranderen, pas op het allerlaatste moment van details worden voorzien of zelfs volledig spawnen, terwijl je op nog geen meter afstand van hen staat. En wie een beetje chaos veroorzaakt door vuurwerk af te steken midden in deze groepen, zaait meestal niet de verwarring die ideaal zou zijn als dekmantel, maar een orgie van glitches. Mensen rennen letterlijk dwars door elkaar heen, of blijven achter elkaar haken zonder een meter verder te komen.

De verdere lijst met kleine, doch hinderlijke glitches en bugs, is lang. We zijn meerdere keren door de grond gevallen, hebben lijken zien twitchen alsof ze een epileptische aanval hadden en zien Arno misgrijpen tijdens een steekpartij, of juist hard in positie snappen om toch maar de animatie af te kunnen maken. Het zijn dingen die we inmiddels bijna gewend zijn van Assassin’s Creed. Het vervelendste blijft dat Ubisoft het freerunnen nog altijd niet op orde heeft. De keren dat Arno onbedoeld dat ene hekje/paaltje/koets/gebouw opklom in plaats van gewoon erlangs te rennen, zijn niet te tellen. Menig moordaanslag is erdoor mislukt, menig vloek is erdoor uitgesproken, menig controller is erdoor gegooid.

Domino-effect bij de gameplay
Ubisoft heeft wel één specifiek element aangepakt bij het freerunnen, door nu een onderverdeling te maken tussen omhoog of omlaag freerunnen. Door de freerun-trigger in te drukken beklimt Arno standaard alles in zijn pad (het bovengenoemde probleem), maar zal hij niet meer zomaar een gebouw afrennen. Door X/A in te drukken, klimt Arno sneller en springt hij hoger, of springt hij van een gebouw af. Druk je echter O/B in, dan klautert hij met dezelfde souplesse als altijd het gebouw af. Te pletter vallen is niet meer standaard onderdeel van Assassin’s Creed. Heeft Ubisoft toch nog één aloude frustratie weggenomen.

Enthousiaster zijn we over de compleet vernieuwde gameplay, waarin de focus veel meer ligt op stealth. Vechten is bijvoorbeeld veel moeilijker. Vijanden halen onvergeeflijk hard uit en wachten niet allemaal netjes op hun beurt om jou een mep te verkopen, dus het is belangrijker dan ooit om goed te pareren. Wat volgt is een ingrijpend domino-effect. Confrontaties ga je liever uit de weg en dus val je veel meer terug op de hulpmiddelen die tot je beschikking staan. Rookbommen, gifgas, de Phantom Blade (die de dartpijltjes/werpmessen van weleer vervangt), alles trokken we uit de kast in onze strijd tegen de Templars. Wie had dat durven dromen, toen in Assassin’s Creed: Brotherhood de op dat moment nog volledig nutteloze rookbom werd geïntroduceerd? Ook health items hebben we in alle zes de voorgaande Assassin’s Creed-games zelden gebruikt, maar in dit deel moesten we ze om de haverklap slikken.

Oorspronkelijke visie eindelijk verwezenlijkt
Zorgvuldig te werk gaan en echt een plan opstellen is dus belangrijker dan ooit, maar Assassin’s Creed Unity is daar ook echt op ingesteld. Tijdens de klassieke Assassinations begin je op een hoog punt, vanuit waar je het perfecte overzicht hebt op de crime-scene-in-wording. De game wijst je handig op een paar gunstige mogelijkheden. Een schoonmaakster die een raam kan openzetten. Gevangenen die je kunt bevrijden. Vuurwerk dat voor een afleiding kan zorgen. Een man die je doelwit zou ontmoeten en wiens plek jij dus kunt innemen als je hem eerst loost. Het is aan jou of je van deze mogelijkheden gebruikmaakt, of toch liever op eigen houtje infiltreert, je doelwit opspoort en voorziet van een mes tussen zijn ribben.

Eagle Vision is bij dit opsporen onmisbaar. Werd het speciale zicht van de Assassins in de voorgaande delen eigenlijk alleen gebruikt op specifieke momenten, in Unity zaten we constant naar die kenmerkende blauwe waas te kijken. De locaties zijn immers groter en drukker en het is dus fijn om in één oogopslag te zien wie een vijand is en wie niet. Vooral binnenshuis is Eagle Vision onmisbaar, omdat je binnen de grote, statige paleizen echt even moet zoeken naar je doelwit en zoals gezegd de confrontatie liever uit de weg gaat. Gek genoeg is het niet langer mogelijk om te fluiten naar je tegenstanders of om lijken te verbergen, wat het stealth-element meer diepgang had kunnen geven. Als geheel is Assassin’s Creed: Unity desondanks veel spannender en uitdagender dan zijn voorgangers en maakt het veel beter gebruik van alle middelen waar we al jaren over beschikten, maar die zelden tot nooit nodig waren. Het is voor het eerst dat een Assassin’s Creed-game wat ons betreft voldoet aan de visie die voorafgaand aan het eerste deel werd geprojecteerd.

Zelfs geld heeft eindelijk een betekenisvolle rol. Vroeger konden we alles besteden aan onze messenverzameling, nu gebruiken we onze florijnen veel liever voor nieuwe bommen, pijlen en healthitems. Geld is dan ook een echt schaars goed in Unity en het zal wel even duren voordat je genoeg hebt gespaard om die prachtige Katana of fraaie Zwarte Pieten-outfit aan te schaffen, al zijn de Heists-missies een ideale manier om snel geld te verdienen.

Meer Assassijnen, meer vreugd
En dat brengt ons bij misschien wel het hoogtepunt van Assassin’s Creed Unity: de coöperatieve missies. De game maakt onderscheid tussen coöperatieve missies en Heists. Die eerste zijn verhalend en kennen verschillende fases. Zo is er een missie waarin je een koets van Napoleon moet begeleiden en langs de route diverse snipers moet uitschakelen, om vervolgens bewijs te verzamelen tegen een aanslagpleger, hem op moet sporen en uiteindelijk zien koud te maken. Nog net iets spannender vonden we de Heists-missies, waarin je een zwaar beveiligd complex moet zien te infiltreren om een aanzienlijk geldbedrag te stelen. Terwijl de coöperatieve missies wat meer op actie gericht zijn, zijn de Heists meer stealthy, dus er is voor ieder wat wils.

Gemeenschappelijke deler is dat alle coöp- en Heists-missies zich erg goed lenen voor teamwork. Op meerdere punten tegelijk doelwitten uitschakelen, vanaf verschillende kanten een gebouw binnendringen of vijanden in de val lokken, al het goede van Assassin’s Creed: Unity komt tot zijn recht met maximaal vier Assassins en de missies zijn dan ook erg spannend. Het is ook erg cool dat je met eenvoudige markers dingen kunt aanwijzen aan elkaar, zoals een openstaand raam of een ideaal slachtoffer voor een welgemikte Beserk Blade. Zelfs Eagle Vision is te delen, zodat je samen een breder beeld krijgt van de situatie.

Wel moeten we concluderen dat de coöpmissies eigenlijk alleen met vrienden te spelen zijn, want met vreemden ontaarden ze al snel in ongecontroleerde chaos en met zijn vieren inhakken op dezelfde tegenstander (met allerlei bizarre animaties tot gevolg). Helaas is ook de multiplayer niet vrij van bugs. Een vijand die bij de ene speler pas spawnt als een andere speler hem vermoordt (maar ondertussen wél de eerstgenoemde speler detecteert!) of tegenstanders die niet met meerdere doelwitten overweg kunnen; ook hier viel wel eens een goed doordacht plan in het water door een bug of glitch.

Kwantiteit boven kwaliteit
De Assassination-missies en coöperatieve multiplayer zijn echter slechts het topje van de ijsberg. Daaronder zit nog een werkelijk gigantische, maar erg generieke en vaak toch behoorlijk middelmatige game. In plaats van te focussen op kwaliteit heeft Ubisoft zich vooral gefocust op kwantiteit. Parijs is gigantisch en de hoeveelheid collectibles en missies die op je kaart verschijnen naarmate je meer View Points bezoekt, is niet te bevatten. Dat zou geen minpunt kunnen zijn als het ging om spannende, afwisselende missies, maar er is weinig lol te beleven aan ál die kistjes en cockades verzamelen. Of aan de talloze generieke missies die weinig meer beslaan dan naar punt A gaan en item B stelen. Of duizenden florijnen te stoppen in de weinig spannende thuisbasis, die sinds Monteriggioni een verplicht nummertje is.

Of de vier (!) verschillende currencies in de game, waarmee je nu ineens ook abilities zoals op een bankje zitten moet ontgrendelen. Of de integratie van microtransacties en de bijna verplichte companion app (anders kun je nooit alle items vrijspelen). Tal van dingen in Assassin’s Creed Unity lijken vooral gemaakt om het goed te doen op screenshots en in factsheets, maar zetten niet de consument voorop. Het lijkt soms bijna alsof plezier en perfectie niet voorop stonden bij de ontwikkeling, maar eerder het aanbieden van zoveel mogelijk content via verschillende kanalen, ongeacht de kwaliteit. Ondanks de hoogtepunten en sterk verbeterde gameplay, die Unity wel echt de moeite waard maken, is het merendeel minder dan je mag verwachten van de serie.

Assassin’s Creed Unity is getest op de Xbox One en PS4

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Als een slechte magiër haalt Ubisoft allerlei trucs uit de kast om een gevoel van grootsheid te creëren, terwijl de touwtjes achter deze illusie telkens pijnlijk zichtbaar zijn. Met pijn in het hart moeten we dan ook concluderen dat Assassin’s Creed: Unity helemaal niet zo fantastisch is. Ongelooflijk jammer, want de gameplay is op een logische manier geëvolueerd tot een veel logischer geheel. Het moeilijkere vechtsysteem, de grotere focus op stealth, de verschillende items, de uitgebreidere Assassination-missies; alle puzzelstukjes vallen in dit deel veel beter op zijn plaats – óók in de goed uitgewerkte coöperatieve multiplayer. De rek is dus heus nog niet uit de ijzersterke formule, zoveel wordt wel bewezen met dit deel. Unity is echter onafgewerkt en veel te wisselvallig in kwaliteit om al die potentie waar te maken. Voor elk stapje dat vooruit wordt gedaan, worden er ook een aantal achteruit gezet.

7
  • Assassination-missies spannender dan ooit
  • Originele coöperatieve multiplayermodus
  • Gameplayonderdelen steken veel beter in elkaar
  • Teleurstellende framerate
  • Storende pop-in
  • Heel veel generieke content
  • Te veel gepush richting companion app en microtransacties

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.