Destiny 2 review – Revanche met vlag en wimpel

Recensie | -

Zeven jaar geleden begon Bungie aan een gewaagd nieuw avontuur, waar vanaf 2014 wereldwijd miljoenen spelers aan deelnemen. Samen met Bungie zagen wij het onvolwassen Destiny groeien. Vallen en opstaan, zoals een kind betaamt. Daar is nu geen sprake van. Destiny 2 is vanaf dag één volwassen, en schopt kont navenant.

Eén geheel
De grootste voortuitgang boekt Bungie op gebied van cohesie. Het oorspronkelijke Destiny hing als los zand aan elkaar, al deden de expansies wat verwoede lijmpogingen om er nog wat van te maken. Destiny 2 voelt gelijk aan als één geheel en dat is knap, aangezien we nog steeds praten over een rpg-achtige shooter die leeft bij de gratie van herhaling. Missies móeten herspeelbaar zijn en omgevingen opnieuw te bezoeken, zodat je met je gerust met al je vrienden kan spelen of gewoon een beetje kan grinden. Het eerste deel trapte in deze valkuil en voelde daardoor erg generiek aan, iets wat niet gezegd kan worden over Destiny 2. Dit deel heeft echt een verhaal, wat succesvol als kapstok dient voor de andere onderdelen van de game.

De eens zo ongenaakbare Guardians in de schaduw van de Traveler worden aan het begin van de game genadeloos hard aangevallen door het Red Legion onder leiding van Ghaul, die zijn zinnen heeft gezet op de Traveler. Door zijn verwoestende aanval is het weg Tower, weg Light, weg alles waar je de afgelopen drie jaar zoveel voor hebt gevochten.

Hop, Bungie rekent even in één klap af met alle ballast van de vorige jaren. Alle experimenten met upgrades en levels, iedere herinrichting van de Tower, maar ook al jouw uren progressie doen er meteen niet meer toe – het ligt allemaal letterlijk te branden. Of je dus in het begin ‘verder gaat’ met je oude Guardian of een nieuwe kiest, is vooral psychologisch en een stukje cosmetisch (je hoeft je gezicht niet opnieuw te ontwerpen). De intro – waarin het toch best pijn doet om ‘onze’ Tower verwoest te zien worden – geeft ons bovendien direct een duidelijk doel en een onbetwiste vijand.

Alle daaropvolgende missies zijn dan ook logisch binnen dit doel. We moeten onze krachten terug zien te krijgen, de Guardians herenigen en terugslaan en dat gaan we dan ook doen in de komende missies. Die missies zijn ook nog eens veel gevarieerder. Nog steeds voert gewoonweg heel veel vijanden kapot knallen de boventoon, maar er zijn ook bossfights en we rijden zelfs met voertuigen als tanks rond. Enkele passages móet je zelfs in je uppie spelen, een ‘concessie’ in een online game als deze waaruit blijkt dat Bungie echt een verhaal wil vertellen.

Ondertussen hebben we veel meer interactie met personages als Cayde-6, Commander Zavala en Ikora Rey, die bovendien aanzienlijk meer persoonlijkheid hebben. Vooral Cayde-6 (ingesproken door sci-fi-held Nathan Fillion) geeft Destiny precies die impuls die het nodig heeft. Zo meeslepend als Bungie’s vorige epos is Destiny nog niet (al stond er tegen het einde toch wel wat kippenvel op onze armen), maar wat variëteit betreft doet Destiny 2 niet echt onder voor de Halo-serie.

Nog knapper is dat Bungie ook alles buiten het verhaal goed in deze overkoepelende setting weet te gieten. Dat de opzet van Destiny 2 ons wat dat betreft bij vlagen doet denken aan Mass Effect 2 kan alleen maar als compliment gelden. De adventures, patrols, strikes; alles dient het grotere doel en we pakken die opdrachten dan ook niet alleen maar aan vanwege de loot. Een vijand hier verslaan, een verdwenen team Guardians daar terug proberen te vinden – het is allemaal onderdeel van de grotere, voortdurende oorlog tegen het Red Legion. Of een van de andere facties. The Fallen, The Hive, The Taken, eigenlijk is iedereen en zijn moeder wel terug om te profiteren van de wankelende orde – en vooral om grandioos afgeknald te worden. Een echt bonafide achtergrondverhaal hebben al deze Zelfstandige Naamwoorden Met Een Hoofdletter echter nog steeds niet, waardoor iedereen buiten het Red Legion toch nog steeds vooral dienstdoet als kanonnenvoer.

Roadtrip door het zonnestelsel
Dat we voor al dat vuurwerk naar de verschillende locaties op Aarde, Titan, Nessus en Io reizen, voelt daarentegen allesbehalve triviaal. De locaties worden binnen het verhaal mooi aan elkaar gerijgd en het voelt echt als een roadtrip om de band weer samen te krijgen. Mooie bijkomstigheid is dat deze omgevingen ook visueel ontzettend gevarieerd zijn. Locaties zoals het indrukwekkende solarium op Titan geven je echt het gevoel dat de mensheid ooit een flink niveau aan beschaving had, terwijl het kunstmatige Nessus weer een geslaagde buitenaardse vibe heeft.

Bungie heeft bovendien flinke stappen gezet op grafisch gebied, waardoor al deze omgevingen veel beter uit de verf komen. De schilderachtige lichtinvallen in vervallen tunneltjes, of flakkerende vlammen in verwoeste gebouwen demonstreren goed de technische vooruitgang die Destiny 2 boekt, terwijl intense regenbuien, dimensionale scheuren en zelfs zonnestormen je zelfs veilig op je eigen bank een tikkie oncomfortabel laten voelen.

Knallen tot je een ons weegt
Destiny 2 voelt daarnaast belonend. Psychologisch, omdat alles wat je doet onderdeel is van de overkoepelende oorlog, maar ook materialistisch, met steeds krachtigere loot die uiteindelijk belangrijker is dan je level. De loot strekt dan ook net even verder dan je level-cap (momenteel 20). In je eentje op avontuur gaan, met je Fireteam opnieuw een Strike spelen of knallen in de competitieve Crucible voelt dan ook zelfs na de credits niet als grinden, maar gewoon als ‘verder spelen’.

Verder spelen doen we bovendien graag, want lekker blijven knallen blijft een van de grootste trekpleisters van Destiny. Het schieten voelt dankzij de strakke besturing en de diversiteit aan wapens óntzettend fijn. De dans van headshots uitdelen, melee’s uitdelen en granaten gooien is er eentje die nooit verveelt, en nieuwe powers zoals de barricades voor de Titans passen naadloos in de mix.

Destiny 2 kent verder nog een vrachtwagenlading aan kleine tweaks en verbeteringen waarover we eindeloos in detail kunnen treden, maar hoofdzaak is dat de gebruikerservaring veel soepeler is. Er zijn in ieder gebied meerdere fast travel-punten en op de gedetailleerde kaart geef je direct aan waar je heen wilt, zonder aldoor dat gezeik met terugkeren naar orbit. Bovendien is niet al je loot geëncrypt in engrams, waardoor je meer speelt en minder bezig bent met administratieve routine.

Vliegende start
Het lijkt misschien wat voorbarig om al een recensiecijfer op Destiny 2 te plakken terwijl de eerste Raid, volgens velen het belangrijkste onderdeel van Destiny, nog niet eens beschikbaar is. Toch doen we het, want als Bungie iets heeft bewezen dan is het wel dat Destiny leeft. De komende dagen komt de eerste Raid beschikbaar, maar zo heeft de ontwikkelaar iedere week wel weer nieuwe uitdagingen, Nightfalls, Flashpoints en Exotics van Xur voor ons in petto. Destiny 2 zoals-ie op dit moment is, is dan ook opnieuw een vertrekpunt, zoals Destiny dat drie jaar geleden was. De ervaring verandert de komende weken, maanden, jaren constant, zoals ook het originele Destiny voortdurend veranderde. Belangrijkste conclusie die we nú al kunnen trekken, is dat Destiny 2 een geweldig vliegende start kent.

Destiny 2 is nu verkrijgbaar op pc, Xbox One en PS4. Voor deze recensie werd de game gespeeld op een PS4 Pro.

Conclusie en beoordeling

Het oordeel van

Destiny 2 overtreft zijn voorganger op alle punten, en dat terwijl de vorige game al drie jaar lang onderhouden, bijgeschaafd en verbeterd was. Destiny 2 ziet er beter uit, speelt onovertroffen lekker en voelt vooral als één coherent geheel aan dat zich loont om te spelen. Bungie zet een universum van permanente oorlog neer waar wij als spelers het verschil in maken en waar we dan ook maar wat graag induiken. Het klinkt cynisch om te zeggen dat Destiny 2 is wat Destiny al had moeten zijn, maar Destiny 2 is bovenal een gruwelijke dijk van een game die je gespeeld moet hebben. Voor de puppy’s.

9
  • Knalt als vanouds lekker
  • Meer diversiteit in missies
  • Voelt aan als één geheel
  • Direct veel content
  • Ziet er geweldig uit
  • Flink verbeterde gebruikerservaring
  • ‘Oude’ vijanden blijven zielloos kanonnenvoer

Plaats een reactie


Op deze website gebruiken we cookies om content en advertenties te personaliseren, om functies voor social media te bieden en om ons websiteverkeer te analyseren. Ook delen we informatie over uw gebruik van onze site met onze partners voor social media, adverteren en analyse. Deze partners kunnen deze gegevens combineren met andere informatie die u aan ze heeft verstrekt of die ze hebben verzameld op basis van uw gebruik van hun services. Meer informatie.